تبلیغات 
برای زینب
یادم نمی رود آن روزها چه معصومانه کنارم می نشستی با من سخن می گفتی ، حرفهایت چه دلنشین بود . صدایت هنوز هر روز طنین لحظه هایم می شود مثل لالایی یک خواب شیرین . چه سخت است دوری تو ، چه سخت است ندیدنت . خنده هایت مثل عسل شیرین بود مثل غنچه باز شده در گلذار محبت . افسوس کاش گلها عمری به بلندای آسمان داشتند که اینگونه پر پر نمی شدی .
یادم هست هنوز یادم هست رشادت قدت که چون سرو بودی مقاوم و استوار .
نامت چه زیبا بر لب می نشست زینبم . زینب عزیز هنوز بر باورم نیست که رفتی اما صورت ماهت هنوز تصویرگر ذهن آدمهایی است که تو ، آری تو محبتت را بر دلهایشان گره زدی و رفتی.
می شنوی ؟ می شنوی آوای غریبشان را که شب و روز نامت را زمزمه می کنند ؟ شاید باور کنند نبودنت را اما چه سود که باورش به سختی سنگ است و کوه .
به یاد می آورم تو گفتی می خواهم معبد خدا را ببینم برایم دعا کن . ببین زینبم بین که من جا مانده ام و تو حالا خدایی شدی .
عکس تو حالا نه در قاب عکس چوبی بلکه در قاب دلهای ماست که با اشک تر می شود .
حرف و سخنم حالا با شماست مادرم . تو که با جان و دل این گل را پروراندی تا شد زینب و حالا چند روزی است که گلت آرام به خواب رفته است . مادرم زینب تو محبت و مهربانی اش را که تو به دلش هدیه کردی بر قلبهای ما روان ساخت تا همه یاد آورش باشیم .
الحق که بهشت جایگاه اوست چون که همه بودیم و دیدیم که همچون سرورش زینب ، زینب گونه قدم برداشت .
سخت است سخت است حتی نوشتن برای زینب .
چهل روز از پرکشیدن زینب می گذرد گلی که به تازگی لباس سفید خوشبختی را بر تن کرده بود. روحش شاد و یادش همیشه گرامی باد .
صندلی ها پر شده بود از جوون و نوحوونای مشتاق فوتبال . بدنم شروع ه لرزیدن کرد درست مثل بید ، گیج شده بودم و فقط نیگاه می کردم یه دفعه صدایی شنیدم صدا صدای اکبر پاگنده بود که صدا می زد اصغر بدو . همین طور پس پسکی می دویدم که چشمتون روز بد نبینه پام پیچ خورد و تالاپی اوفتادم زمین . 
همه نیگام می کردن و می خندیدن .
خودم و جمع و جور کردم و رفتم به جمع بچه ها . خوشحال بودم از اینکه ایوانکو برانکو هویج اجازه بازی کردن و بهم داده بود . هر دو تا تیم یعنی تیم نوجوونای محله مون با نوجوونای منچستر کنار هم ایستادیم تا به هم خیر مقدم بگیم بعد از اینکه سرود تموم شد رفتیم جلو تا به میهمونامون دست بدیم وای خدای من اینکه دیوید بکهام خودمونه اونم که پسر عموی بروسلی . 
رفتم جلو . بابا تو کجا اینجا کجا تو قبرستونا دنبالت می گشتیم تو زمین فوتبال دیدیمت . 
شروع کرد به داد و بیداد کرد .
وقتی به خودم اومدم متوجه شدم که بله به جایی که دربازه حریف و نشونه بگیرم دربازه خودمون و نشونه گرفته بودم .
هیکل نبود که دور از جون شما غول . چشم کرده بود تو چشمام و بر نمی داشت برادرم عباسم کنار بابام وایساده بود و گریه می کرد . تا گفتم چی شده کی از استادیوم برگشتیم بابام یه سیلی آبدار زد تو گوشم .
متوجه شدم زمانی که می خواستم توی ورزشگاه صد هزار نفری آزادی توپ و به طرف دربازه شلیک کنم لیوان بلوری و به جای توپ شوت کرده بودم و از قضا اون لیوان خورده بود توی لوح با ارزش مامان و شکسته بود
به یاد این ضرب المثل افتادم که می گه : 
